“Isabel Grace, wat een plaatje!”

Enkele weken geleden werd ik gemaild door Froukje. ” Ik zag uw prachtige foto’s bij bekenden. Op dit moment word ik in het ziekenhuis ingeleid en zal ons meisje vandaag of morgen geboren worden. Heeft u misschien volgende week of die week erop tijd voor een newbornshoot?”. “Wauw”, dacht ik toen ik dit las. Het voelde een beetje alsof ik er vanaf het begin bij was. Natuurlijk heb ik meteen terug gemaild dat ik uiteraard een plekje had en heel graag een reportage wilde komen maken. Het antwoord wat ik toen kreeg, was niet minder enthousiast: “Wauw wat super om te horen dat u volgende week kunt!” Meteen prikten we een datum. Froukje schreef ook nog in haar mail dat zij hun eerste kindje, ook een meisje, zijn verloren bij 37,5 week zwangerschap. Daarna kregen zij een zoon, Elijah. Maar nu was het allemaal weer extra spannend. En dat begrijp ik als geen ander, met een soort gelijke ervaring. Het krijgen van een gezond kindje is en blijft een wonder en een heel groot geschenk.

De twee dagen daarna bleef Froukje dan ook in mijn gedachten. “Zou alles goed zijn gegaan?”. Zou het kleine meisje er gezond en wel zijn? ” Ik besloot haar te mailen met deze vraag. En gelukkig kreeg ik al snel antwoord dat er een prachtig, gezond meisje was geboren, Isabel Grace. Isabel werd helaas wel ziek en moest een paar dagen worden opgenomen in het ziekenhuis, maar was gelukkig ook snel weer lekker thuis.

Yes, de 22e maart mocht ik dus shooten! In Apeldoorn. Ik had er zin in. Froukje haar mailtjes waren zo oprecht, open en eerlijk dat ik al van te voren wist dat dit een bijzondere en fijne reportage zou worden. En daar heb ik mij zeker niet in vergist.
Ik belde aan en Froukje deed open, met Isabel op haar arm. Ook de tweejarige Elijah stond in de gang en keek mij met zijn grote blauwe kijkers aan. Ik vroeg of ik een handje kreeg en ja hoor, meteen! Elijah vond het maar wat interessant dat ik er was en van verlegenheid was totaal geen sprake. Froukje vroeg mij of ik Isabel even vast wilde houden, zodat zij even wat kon doen (wauw wat een vertrouwen!). Natuurlijk wilde ik dat! Ik zag het meteen, wat een plaatje! Met een enorme bos donkere haartjes en een mooi gezichtje. Elijah vond er wel wat van dat ik ‘de baby’ vast had, want dat was toch de baby van mama? Met recht een goede trotse grote broer!

Toen papa Jeffrey ook beneden was begonnen we. Isabel lag lekker bij mama, bloot gewikkeld in een hydrofiel. Ze had honger en dus kreeg ze de borst. Ik kon los! Van links, rechts, voren, op de tafel, wat een vreselijk mooi iets blijft het toch een baby aan de borst. Tijdens het shooten deed Elijah zijn ding en kwam af en toe eens even nieuwsgierig kijken. Hij hielp mij ook met het uitzoeken van een mooie deken voor op de bank. Als snel had hij een riem, welke om de deken zat, gevonden en deze droeg hij gedurende de hele shoot trots om zijn nek.

Na de voeding was Isabel meteen in diepe slaap. Melkdronken noemde ik dat altijd, zo rollend met de ogen en poef…… in slaap. En we konden er vanaf dat moment dan ook alles mee. Zo heeft ze tot aan het moment dat ik weer wegging geslapen (oke, met aankleden was ze eventjes wakker, maar dat was ook echt maar eventjes). Op de bank op haar buik, in papa’s armen, mama’s armen, op de bank met het hele gezin, Isabel vond het allemaal prima!

Maar Froukje en Jeffrey waren ook zo lekker relaxed! Kopje thee erbij, beschuitje tussendoor (waar Elijah geen genoeg van kon krijgen en dan dat heerlijke snoetje vol kruimels en muisjes…). Elijah was niet van het op commando bij zijn zusje in de buurt zijn. Kusjes geven vond hij ook niet zo nodig. Ook de trucjes: “Heeft Isabel een neusje?”, “Heeft ze kleine of grote voetjes, laat eens kijken!”, werkten niet. Uiteindelijk deed hij wat er van hem werd gevraagd, niet zomaar, maar voor een sticker. Trots was hij dat hij die kreeg. En hoe ontroerend is het, dat hij hem daarna meteen op het vestje van zijn kleine zusje plakte…… een prachtig (foto)moment! Ook het lezen van een boekje samen met mama deed het goed. Lekker ongedwongen en dus zó puur.

Tijdens deze reportage heb ik weer zoveel liefde gezien, geluk gevoeld, maar ook wat tranen zien komen vanwege het eerste kleine meisje, met de naam Nora, wat gemist moet worden. Vele emoties kwamen er zo voorbij tijdens deze newborn-lifestyle reportage. Het is zo mooi dat dit kan, dat de ruimte daarvoor gevoeld wordt en het vertrouwen er is. Ik ben toch maar een geluksvogel dat ik dit weer heb mogen doen!

“Froukje en Jefrrey, ik wil jullie nogmaals bedanken voor jullie gastvrijheid, het mooie moment en jullie vertrouwen. Heel erg veel geluk samen, jullie hebben prachtige lieve kinderen.”

Cherish

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s