Dag mooi klein meisje….

Enkele weken geleden ging ik op een zondag op pad om foto’s te maken van een mooi klein meisje, overleden in mama’s buik.
Ik maakte er liefdevolle foto’s van dit mooie meisje, met papa, mama en grote zus.
Diezelfde avond nog was ik klaar met de nabewerking en stuurde ik de foto’s naar ouders.


Ik had contact met de uitvaartbegeleidster van dit gezin. Haar kende ik al vanuit contact wat ik met haar had, vanwege een ander kindje wat ik heb gefotografeerd.
Zij vertelde mij dat ouders ontzettend blij waren met de foto’s en dat zij enkele foto’s hadden uitgezocht om tijdens de afscheidsdienst van hun dochtertje op een scherm te laten zien. Prachtig vond ik het om dat te horen, de foto’s waren nu al van grote betekenis.
En zo kwam ook ter sprake dat ouders wel graag foto’s wilden van de afscheidsdienst.
Ik mocht dit gaan doen, vanuit Moments2Cherish Fotografie.
Een enorme eer…. Het is ontzettend intiem om een overleden kindje te mogen fotograferen, want je komt zo dichtbij en mensen zijn op hun kwetsbaarst.
Dan ook nog het afscheid mogen fotograferen voelde als echt nog een stapje verder…

Toen ik eenmaal ja had gezegd voelde ik de spanning opkomen. Want dit zou de eerste keer zijn dat ik een afscheid ging fotograferen. De perfectionist is mij komt dan meteen naar voren en ik ben mij goed gaan inlezen over afscheidsfotografie en heb nog wat tips ingewonnen bij ervaren afscheidsfotografen.
De juiste apparatuur had ik in huis, de kennis van de techniek ook, maar bij afscheidsfotografie ben je als fotograaf heel anders aanwezig als bij andere gelegenheden en shoots. Je bent er, maar eigenlijk ook weer niet.
Je bent de vlieg aan de muur; ” je ziet alles, maar mensen merken je niet op’. Dat vond ik spannend, want ik ben communicatief heel sterk, maar helemaal niet opvallen terwijl ik wel alles moest vastleggen en niets mocht missen vond ik een spannende uitdaging.

De dag van het afscheid brak aan. Ik ging ’s ochtends vroeg naar het huis van het gezin. Hier maakte ik foto’s van de laatste voorbereidingen. Ik fotografeerde hoe het kindje door papa uit huis werd gedragen en hoe ze bij mama op schoot werd gelegd in de auto. Zo stapten we allemaal in de auto, op weg naar het crematorium.

Eenmaal in het crematorium checkte ik mijn instellingen en werd alles mooi neergezet voor het afscheid. De adrenaline schoot door mijn lichaam wat er voor zorgde dat ik superscherp was. Dit moest en wilde ik echt heel erg goed gaan doen.
Bang voor de emoties was ik niet. Dat ben ik ook nooit bij de opdrachten van Still.
Het is best vreemd, ik als enorm gevoelsmens en enorme jankerd ( echt bij een zielig filmpje kun je me al opvegen…) kan dit juist heel erg goed handelen.
Misschien juist omdat ik zelf ons eerste kindje Taro ben verloren en me dus goed kan focussen op wat belangrijk is voor deze ouders. Ik heb daar een taak te doen: de mooiste foto’s maken die ik kan maken om mensen een prachtige waardevolle en dierbare herinnering voor het leven te geven. Mijn camera zorgt op zo’n moment voor professie en dat maakt dat ik me sterk voel.

Er was wel één moment waarbij er kippenvel van mijn tenen tot mijn kruin verscheen en ik even flink moest slikken. Toen de vader van moeder (opa dus) op de bank ging zitten voor de dienst begon merkte hij de foto op het scherm op van de voetjes van het meisje op de handen van papa en mama. Deze foto had ik die zondag gemaakt.
Hij richtte zijn blik naar mij, plaatste zijn hand op zijn hart en knikte naar mij terwijl zijn ogen nat werden van tranen. Dit moment ontroerde mij zo. Deze dankbaarheid gaf mij zo ontzettend veel voldoening.

Het was een prachtige liefdevolle dienst. Zoveel lieve mensen, steun, prachtige woorden, bloemen en warmte. Ik heb keihard mijn best gedaan die vlieg te zijn en bewoog mij zo onopvallend mogelijk door de aula op gepaste momenten. Ik legde vooral veel emoties vast. Tranen, een glimlach, handen die elkaar vasthielden, vragende ogen, maar vooral liefde. Heel veel liefde. Want verlies en rouw gaan uiteindelijk over liefde. Het gezegde: “rouw is de prijs die we betalen voor liefde” is zo waar.
Dat maakt het ook zo mooi om dit soort fotografie te doen. De liefde vastleggen.
Ook details vergat ik niet. De rozen, kaarsjes, handen op het mandje. Deze maken het beeld compleet.
Alle aanwezigen legden een roze roos op het mandje voor zij weggingen en zo nam iedereen afscheid van haar.


Vanwege Corona was het niet mogelijk in het crematorium na te praten en dus gingen wij naar de tuin van ouders. Hier kwam iedereen samen om te praten, koffie te drinken en broodjes te eten.
Ook hier mocht ik beelden van maken.

Een kleine week later bracht ik de foto’s naar ouders.
Het had zo anders moeten zijn, maar ik zal deze bijzondere dienst en mijn bijzondere taak deze dag niet snel meer vergeten. Ik zal het meenemen als een hele waardevolle ervaring in mijn ontwikkeling als fotograaf. En ik sluit zeker niet uit dat als ik de kans mag krijgen, ik dit vaker ga doen.

Dag mooi klein meisje, je zit in vele harten. En zeker ook een beetje in dat van mij….

* Foto’s gebruikt met toestemming *

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s