“Hallo Cherish’. ” Ik ben bijna 34 weken zwanger en ik zou nog graag een zwangerschapsshoot willen doen, heb je nog op korte termijn een plek?”.

Dit mailtje kreeg ik begin vorige week. Gelukkig ben ik vrij flexibel, mede door een flexibele man die ook veel thuiswerkt en me eigenlijk nooit tegenhoudt als ik graag wil gaan fotograferen.
Dus ik mailde terug: ” Hoi! Ja hoor ik heb nog wel een plekje, zullen we afspreken voor aanstaande zaterdagavond? Dan pakken we het gouden uurtje op een hele mooie locatie!” En zo was de afspraak snel gemaakt, want ze kon zaterdagavond.

Ik had meteen ideeën voor foto’s, nu nog de geschikte locatie vinden. Maar na wat zoekwerk en fotografen uit de buurt gevraagd te hebben, had ik dé locatie gevonden. Ik wilde iets met een brug, water en groen. De foto’s zaten al in mijn hoofd. Op deze locatie moest dat wel goed komen!
Ik stuurde de pin van de locatie via de app. De vraag kwam terug of dit te bereiken was met openbaar vervoer? “Ehhmmm nee……, eigenlijk niet” appte ik terug. “Ik haal je wel om 19:35 van het station in Deventer is dat oké?”
Zo gezegd zo gedaan. Zaterdagavond reed ik mijn auto de parkeerplaats op aan de voorzijde van het station. 1 minuutje later dan afgesproken. Mijn ogen zochten naar een zwangere dame met grote tas, want ik had haar gezegd meerdere kledingsetjes mee te nemen voor de afwisseling. Als snel kwam ze daar aanlopen. Lang donker haar, in een grijs jurkje van joggingstof, met daarin gehuld een prachtige ronde zwangere buik.
Ik stak mijn hand op en zwaaide en mijn model voor vanavond liep naar me toe. “Hee hoi, dat was makkelijk, ik herkende je van de foto op je website”, zei ze. Ik deed het achterportier voor haar open, want vanwege de Corona hadden we afgesproken niet direct naast elkaar te gaan zitten.

Onderweg naar de shoot locatie maakten we kennis. Ik vroeg haar hoe haar zwangerschap verliep en ze vertelde dat ze eigenlijk niet mocht klagen. Ze vertelde dat ze vorige week verrast was met een babyshower. Ze verwachtte eigenlijk een zwangerschapsshoot omdat een vriendin haar had gezegd thuis te blijven. Er zou die middag een fotograaf komen. In plaats daarvan werd ze verrast door vriendinnen met cadeautjes en lekkers. Superleuk had ze dit gevonden, maar het idee van de fotoshoot bleef maar in haar hoofd zitten en nu kon het nog!
Haar buik zat nog mooi hoog en was daardoor nog heel mooi van vorm. Ik legde haar uit dat de buik in de laatste weken gaat zakken. Dit komt omdat de baby dieper gaat indalen en dit is echt duidelijk te zien aan de buitenkant.
Ze vroeg mij of ik ook kinderen had en hoe mijn zwangerschappen zijn geweest. Dit vertelde ik in een notendop, want zover rijden was het niet en ik kan er een boek over schrijven.

Eenmaal aangekomen parkeerde ik de auto en moesten we nog een stukje wandelen. Door het gras langs de Ijssel op weg naar de houten brug over het water, tussen het groen.
Daar aangekomen stalden we onze spullen uit. Ik hing mijn camera om mijn nek en checkte alvast mijn instellingen. Zij haalde haar kleding uit de tas en vroeg of dit een beetje was wat ik bedoelde. Ik had haar advies gegeven wat mee te nemen. Perfect! Een lange witte jurk, een zandkleurig jurkje en een mooi doorschijnend vestje voor de foto’s in lingerie. Persoonlijk vind ik dát het allermooiste om te fotograferen.
Zo puur en zo op en top vrouwelijk. De prachtige rondingen van het zwangere vrouwenlichaam zijn in lingerie, als je het mij vraagt, op hun mooist. Ik weet ook nog zo goed hoe bijzonder mooi ik me kon voelen tijdens de zwangerschappen (oké, de fase van – ik ben net een aangespoelde walrus die ook nog een beetje op een rollade lijkt, met enkels die recht overlopen in mijn kuiten- daar gelaten).

We begonnen met de witte jurk. Ze was wat onwennig. Aan de telefoon zei ze ook al dat ze nog nooit een shoot gedaan had. Eigenlijk had ze geen idee hoe dat zou gaan en wat ze dan zou moeten doen. “Hoe moet ik staan en kijken?’. Ik kon haar snel gerust stellen door te vertellen dat ze dat allemaal lost mocht laten. Ik legde haar uit dat ik fotografeer en regisseer tijdens een shoot. Ik geef aan waar je moet staan, waar je je handen laat, hoe je je haar moet doen, waar je heen moet kijken, of je moet lachen of juist niet etc. En na een tijdje wordt echt iedereen losser voor de camera als we elkaar een beetje aanvoelen en gewoon plezier maken. En bijna iedereen vindt het nadien een leuke ervaring!
Volgens mij had ik haar vertrouwen wel gewonnen en we gingen van start. Op de brug. De planken en leuningen geven een mooie diepte en een mooi lijnenspel in het beeld, precies wat ik voor ogen had.
We liepen naar de waterkant, op blote voeten. Zij eerst alleen, maar ik wilde solidair zijn en gooide mijn slippers ook maar uit. Samen liepen we door het water aan de kant. Ik voelde de klei-achtige bodem tussen mijn tenen kruipen en écht ik krijg daar spontaan de rillingen van. Maargoed, als ik mijn modellen vraag dingen te doen en het argument opvoer: ” álles voor een goede foto!”, dan kan ik het zelf natuurlijk niet nalaten. Stabiel stond ik niet, met mijn peperdure camera om mijn nek, voorovergebogen, 20 cm boven het water om zo een mooie reflectie te kunnen vangen.

Tijd voor de kledingwissel. Met zandkleurige jurkje maakten we ook nog wat mooie plaatjes. Zij was inmiddels lekker los. Af en toe kwamen er een paar jongens, van ik schat een jaar of 18 langs gewandeld.
Toen het lingeriegedeelte was aangebroken waren we inmiddels wat verder weg van de brug gelopen. Zo had ik de zon die steeds wat verder zakte en steeds warmer van kleur, wat een mooie okergele/oranje gloed geeft. Of eigenlijk is gouden gloed een betere benaming, want fotografen noemen dit niet voor niets ‘het gouden uur’.
De jongens wandelden weer terug, waarop ze zei: ” Oh jeetje nu sta ik hier zo in mijn lingerie met doorschijnend vestje”, waarop ik zei dat ze dan ook hun lolletje voor vanavond weer hebben gehad.
Prachtige plaatjes maakten we. Wat verder in het water, de zon die zorgde voor de gouden schittering in het water en een warme tint op haar huid en haar. Door het witte vestje zag ik door het tegenlicht de contouren van haar lichaam en de schittering in het water. Ik geloof dat ik maar bleef roepen: “waauw, praaaaaachtig!” ” mooie mama hoor!” “moooooi, echt super mooi!” Het liet haar stralen, nog meer dan ze al deed en ik klikte er lustig op los.

Op de terugweg naar de auto liepen we verkeerd. Door het bosje naar een doodlopend punt. Op onze blote voeten over de takken en door de modderige grond. We kropen onder takken door en klommen er overheen. Dat deed ze overigens niet slecht voor een zwangere dame. Een beetje schuldig voelde ik me wel, maar dat was gelukkig niet nodig.
Ik vroeg haar hoe ze het vond. Ze vertelde me heel blij te zijn dat ze het gedaan heeft en dat ze het ook erg leuk had gevonden. Fijn!, ik ook!

Ik zette haar weer af op het station en thuis appte ik of ze veilig thuis was aangekomen. “Ja hoor, ik ben lekker thuis haah!”, appte ze me terug.
Ik was moe en had last van mijn rug, dat voelde ik ineens toen ik op de bank plofte. Maar ik heb maar niet geklaagd, want dat zal bij haar zeker niet minder zijn geweest…..


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s