Mijn terugblik op 2020

Het jaar is bijna voorbij. Dus tijd voor mijn terugblik op dit jaar. Een persoonlijke traditie. Gewoon omdat ik toch een sentimentele muts ben en blijf. Gewoon omdat ik Cherish ben.

Wat een jaar…..
Nadat wij 2019 afsloten met het overlijden van mijn oma, hoopten we net als ieder jaar op een mooi nieuw begin. Het is toch niet voor niets dat we voor een nieuw jaar nieuwe plannen maken, nieuwe doelen stellen en nieuwe uitdagingen zien.

En zo ging het eigenlijk ook. Januari en Februari gingen voorbij zoals altijd. In februari komen bij mij altijd al lentekriebels, de dagen worden weer langer en Maart is voor mij een soort belofte op een fijne tijd die er aan komt. Want hoeveel ik ook van kaarsjes, liters warme thee, dikke sokken en fleecedekentjes hou, ik ben echt geen wintermens.

Ik ben ook in Maart geboren. In de lente, dat zal het wel verklaren.
En Arthur ook. Maart heeft vaak al een stuk of 4 echt zonnige dagen en meestal ook wel op zijn verjaardag.
Dit jaar niet. Het was niet zonnig, het voelde ook niet zonnig, het was een verjaardag zoals we deze eigenlijk niet kennen. Corona kwam om de hoek. Echt 2 dagen voor zijn verjaardag begon het gedonder en wij zeiden de visite af.
Echt groots zouden we het pas vieren in de zomer vanwege zijn bijzondere leeftijd, maar daar zijn de uitnodigingen niet eens de deur voor uit gegaan.

Maart bracht in plaats van hoop, sprankeling, belofte, zon en blijheid dit keer onzekerheid, angst, eenzaamheid, heel veel vraagtekens en stress. Of eigenlijk deed Maart dat niet, Corona deed dat.

Na een tijdje stond onze dagelijkse routine ineens op zijn kop. Het ritme van op vaste tijden opstaan, eten en slapen, van de kinderen 5 dagen naar school, zelf vaste dagen werken werd een puinhoop waarin we moesten zoeken naar nieuwe regelmaat. Want hoe moest dat in hemelsnaam? Allebei werken, ook thuiswerken, drie kids helpen met school, ze ook nog entertainen en zorgen dat ze elkaar de koppen niet zouden inslaan.
Want hoe lief wij elkaar ook vinden in ons huis, wekenlang continu op elkaars lip zitten maakte ons allemaal soms strontvervelend, irritant en opgefokt.

Toen het kwartje was gevallen en het omdenken lukte kreeg het een wat andere vorm. We keken in mogelijkheden en ieder nadeel heeft zijn voordeel. Iets langer luieren in de ochtend, meer spelletjes doen met elkaar. Lekker ‘s middags samen lunchen, logeerpartijtjes bij elkaar. Niet meer naar drukke plekken, maar struinen door de natuur en prachtige nieuwe plekjes ontdekken.
Toen het mooie weer er was woonden we in de tuin. Waar we aten, speelden, plonsden in het zwembad, de tent op hebben gezet om te kamperen, tot in de late uurtjes genoten in de loungehoek. Ja wat het ons heeft opgeleverd is leren om even terug te schakelen, prioriteiten te stellen en vooral heel veel qualitytime met ons gezin.
En dat was in de normaal zo drukke chaotische wereld, waar we ons zo lekker in mee laten slepen soms echt veel te schaars.

Wat we wel inleverden, zoals wij allemaal, was het contact met dierbaren. Mijn vader ineens alleen maar zien in de voordeur of achter het raam. Niet even binnenkomen, een kus bij binnenkomst of het weggaan, geen kinderen die opa om de nek konden vliegen. Alles op afstand, gereserveerd, want ja we namen geen risico. We dachten dan maar even zo en hopelijk hierna nog heel veel jaren samen.

Maar dat even bleek, zoals we nu weten, best een hele lange tijd te zijn.
Toen voelde ik en velen met mij de motivatie, de kracht en het uithoudingsvermogen om dit wel even te doen. Ons een tijd aanpassen dat zou toch moeten lukken. Even geen knuffels is echt verdomd lastig, maar niet onmogelijk. We wisten waar we het voor deden.

Inmiddels voelt dat zo anders.
Zeker nadat Arthur zijn vader er ineens tussenuit piepte in April. Eenzaam en alleen toen het verpleegtehuis op slot zat en we hem al een tijd niet meer hadden kunnen zien.
Wat kwam dat binnen en nog…..
Geen afscheid, nooit meer. Nooit meer een bezoekje, Arthur nooit meer een gesprek met zijn vader.
Afscheid nemen is heel zwaar, maar geen afscheid kunnen nemen nog zoveel zwaarder.

In de zomer kwam er wat lucht en hoop. Vakantie en we gingen ook op vakantie. Naar Zwitserland, hoog in de bergen in een prachtig huis. Weinig mensen om ons heen, lekker met de auto. Vrijheid, wat hebben we genoten van het mooie land, elkaar en de avonturen die we samen hebben beleefd. Zwemmen in het meer met Ravi die inmiddels zijn A diploma had gehaald.

Vol goede moed begonnen we in september weer met school en werk. Fijn weer het ritme erin voor de kids. Ze doen het goed op school, ondanks de eerste lockdown toch groep 2, 4 en 7 dit jaar, waar blijft de tijd! Het gaat te snel, maar dit jaar ben ik zo vaak ongelooflijk trots op ze geweest.

De herfst bracht al snel snottebellen wat normaal betekent een zakdoek onder je neus of een neusspray erin. Dit werd nu een wattenstaafje in neus en keel en vervolgens gelukkig een negatieve uitslag. Corona sloeg ons en onze naasten tot nu toe gelukkig over.
Maar niet Arthur zijn directe collega waar hij de zaak mee draait wat zorgde voor enorm hard werken voor hem en een slechte balans thuis. Niet erg, wel pittig dat mag gezegd worden.

We hielden de qualitytime er trouwens nog wel steeds in. Maar dat bestond dan in deze weken voornamelijk uit ‘s avonds samen op de bank ploffen met het voornemen een leuke serie of film te gaan kijken. Maar ver zijn we nooit gekomen omdat er altijd wel 1 van ons binnen 10 minuten sliep.

Na 6 drukke weken op de zaak en thuis kwam er weer wat meer balans. Dachten we….
Aansluitend aan die periode verloren we ook Arthur zijn moeder. Niet geheel onverwacht, wel veel sneller als gedacht.
Gelukkig heeft voornamelijk Arthur haar na het overlijden van zijn vader, vaak bezocht. Dat kon nog wel. Maar toch, weer een groot verlies. Hij zijn beide ouders kwijt, de kinderen een opa en oma. Het hakt er wel in.

Zo hadden we donderdags de crematie en zaterdagavond pakjesavond. Met mijn familie erbij. Fijn dat dit kon, ook voor de kinderen.
Want de dinsdag erop kregen we te horen dat Kerst gevierd mag worden met 3 extra personen. Want Corona is is in volle ornaat terug. We spreiden de Kerst uit over drie dagen dit jaar. Gaan lekker zelf koken en er liggen wat meer cadeau’s onder de boom als anders. We compenseren (on)bewust toch wel hier en daar. ( de Coronakilo’s is hier ook een bekend fenomeen helaas…..)

Ik kijk terug op een heftig jaar. Een jaar met vele lessen. Een jaar van verlies.
Een jaar waarin ik op het einde even een pauze nodig had na alle heftigheid en deze ook kreeg.

Want wat ik me het allermeest heb beseft is hoe kwetsbaar ik ben.
Kwetsbaar in mijn liefde, in gezondheid. Dat hoe graag ik het ook wil en hoe hard ik het ook probeer, controle niet echt bestaat.
Maar ook dat ik dankbaar ben voor wat ik wel heb. Een fijn huis waar we meer dan ooit zijn. Een prachtig gezin, wat soms hard werken is, maar onbetaalbaar.
Ik heb liefde, om te geven en ik mag het ontvangen.

Dus 2020 bracht niet alleen maar verdriet en negativiteit.
En op 1 gebied in het bijzonder was het voor mij een topjaar.
Want wat is Moments2Cherish-Fotografie gegroeid! Ik heb zoveel mooie, leuke, bijzondere, gezellige en intieme opdrachten mogen doen. Zoveel mensen hebben mij weten te vinden en vertrouwen in mij gehad. Zoveel dankbaarheid en blijdschap heb ik ervaren. Het is echt geweldig om hier op terug te mogen kijken. Wat een prachtig werk om te doen.
Hard gewerkt en hard genoten heb ik.
Als dit zich in 2021 voort mag zetten dan ben ik wat dat betreft een heel gelukkig mens!

Voor nu wens ik jullie allemaal voor het nieuwe jaar gezondheid, geluk en positiviteit toe. Laten we de schouders er onder blijven zetten met zijn allen en onthou:

“ Liefde overwint. Alles en altijd. “

Liefs,
Cherish

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s