Regenboogbaby

Een regenboogbaby is een kindje dat geboren is na een zware en moeilijke periode voor de ouders, namelijk het verliezen van een kindje.


De regenboog staat onder andere symbool voor geluk en we zien hem vaak wanneer de zon tussen de donkere wolken en regenbuien tevoorschijn komt. De regenboog symboliseert daarom hoop voor de toekomst.

Na regen komt zonneschijn.

Joël is zo’n regenboogbaby en zorgt voor een hoop zonneschijn. Een jaar nadat zijn ouders en zus afscheid moesten nemen van zijn broertje Jayden, werd hij geboren en zorgde hij voor groot geluk.

Na een spannende zwangerschap (want een zwangerschap nadat je een kindje bent verloren tijdens de voorgaande zwangerschap, is echt niet niks dat heb ik zelf ook zo ervaren) kwam er nog een prachtig jochie ter wereld in dit gezin.

Grote zus was in eerste instantie wel diep teleurgesteld in haar ouders dat er weer een broertje in mama’s buik zat, want een zusje had haar veel leuker geleken. Maar nu hij er eenmaal is, is ze stapelgek op haar broertje en dat was tijdens de shoot te zien! Er werd lekker op los gekust en geknuffeld.

Mama had mij in haar eerste mail verteld dat ze mijn website gevonden had en mijn manier van schrijven icm de foto’s die ik maak én mijn ervaring met overleden kindjes maakten dat ze mij wilde boeken voor deze newbornshoot.

Wel met de belangrijke vraag: kunnen we Jayden ook meenemen in de shoot? Want Jayden hoor ook bij ons gezin. Natuurlijk kon dat. Want een kindje dat wordt gemist is onderdeel van het gezin, aanwezig in de harten van de gezinsleden en hoort er dus gewoon bij!

Zo maakte ik een mooie complete reportage met Joël in de hoofdrol, grote zus deelde wel bijna zijn eerste plek 😉 en Jayden heb ik terug laten komen door de tattoo op mama haar onderarm zo nu en dan bewust in beeld te brengen en hierop scherp te stellen waardoor de aandacht daar naartoe gaat.

Ook het fotolijstje wat beneden staat met de foto van Jayden erin hebben we gebruikt. Zo kwam ook zijn naam nog eens voorbij en praatte ik met moeder over het verlies van hem. Fijn om dit zo voor ouders te hebben gedaan en aan het einde zei moeder ook dat het goed voelde.

Het is ook zo mooi voor broertjes en zusjes van een overleden kindje dat het wordt genoemd en er mag zijn. Bij ons thuis is Taro echt nog steeds na 10 jaar een deel van ons gezin. Alle drie de kinderen zijn na hem geboren, maar ze zullen nooit vergeten hem te noemen als hun broer. Het is alsof ze hem toch hebben gekend. En dat is fijn, voor ons en voor hen.

“Hallo Cherish’. ” Ik ben bijna 34 weken zwanger en ik zou nog graag een zwangerschapsshoot willen doen, heb je nog op korte termijn een plek?”.

Dit mailtje kreeg ik begin vorige week. Gelukkig ben ik vrij flexibel, mede door een flexibele man die ook veel thuiswerkt en me eigenlijk nooit tegenhoudt als ik graag wil gaan fotograferen.
Dus ik mailde terug: ” Hoi! Ja hoor ik heb nog wel een plekje, zullen we afspreken voor aanstaande zaterdagavond? Dan pakken we het gouden uurtje op een hele mooie locatie!” En zo was de afspraak snel gemaakt, want ze kon zaterdagavond.

Ik had meteen ideeën voor foto’s, nu nog de geschikte locatie vinden. Maar na wat zoekwerk en fotografen uit de buurt gevraagd te hebben, had ik dé locatie gevonden. Ik wilde iets met een brug, water en groen. De foto’s zaten al in mijn hoofd. Op deze locatie moest dat wel goed komen!
Ik stuurde de pin van de locatie via de app. De vraag kwam terug of dit te bereiken was met openbaar vervoer? “Ehhmmm nee……, eigenlijk niet” appte ik terug. “Ik haal je wel om 19:35 van het station in Deventer is dat oké?”
Zo gezegd zo gedaan. Zaterdagavond reed ik mijn auto de parkeerplaats op aan de voorzijde van het station. 1 minuutje later dan afgesproken. Mijn ogen zochten naar een zwangere dame met grote tas, want ik had haar gezegd meerdere kledingsetjes mee te nemen voor de afwisseling. Als snel kwam ze daar aanlopen. Lang donker haar, in een grijs jurkje van joggingstof, met daarin gehuld een prachtige ronde zwangere buik.
Ik stak mijn hand op en zwaaide en mijn model voor vanavond liep naar me toe. “Hee hoi, dat was makkelijk, ik herkende je van de foto op je website”, zei ze. Ik deed het achterportier voor haar open, want vanwege de Corona hadden we afgesproken niet direct naast elkaar te gaan zitten.

Onderweg naar de shoot locatie maakten we kennis. Ik vroeg haar hoe haar zwangerschap verliep en ze vertelde dat ze eigenlijk niet mocht klagen. Ze vertelde dat ze vorige week verrast was met een babyshower. Ze verwachtte eigenlijk een zwangerschapsshoot omdat een vriendin haar had gezegd thuis te blijven. Er zou die middag een fotograaf komen. In plaats daarvan werd ze verrast door vriendinnen met cadeautjes en lekkers. Superleuk had ze dit gevonden, maar het idee van de fotoshoot bleef maar in haar hoofd zitten en nu kon het nog!
Haar buik zat nog mooi hoog en was daardoor nog heel mooi van vorm. Ik legde haar uit dat de buik in de laatste weken gaat zakken. Dit komt omdat de baby dieper gaat indalen en dit is echt duidelijk te zien aan de buitenkant.
Ze vroeg mij of ik ook kinderen had en hoe mijn zwangerschappen zijn geweest. Dit vertelde ik in een notendop, want zover rijden was het niet en ik kan er een boek over schrijven.

Eenmaal aangekomen parkeerde ik de auto en moesten we nog een stukje wandelen. Door het gras langs de Ijssel op weg naar de houten brug over het water, tussen het groen.
Daar aangekomen stalden we onze spullen uit. Ik hing mijn camera om mijn nek en checkte alvast mijn instellingen. Zij haalde haar kleding uit de tas en vroeg of dit een beetje was wat ik bedoelde. Ik had haar advies gegeven wat mee te nemen. Perfect! Een lange witte jurk, een zandkleurig jurkje en een mooi doorschijnend vestje voor de foto’s in lingerie. Persoonlijk vind ik dát het allermooiste om te fotograferen.
Zo puur en zo op en top vrouwelijk. De prachtige rondingen van het zwangere vrouwenlichaam zijn in lingerie, als je het mij vraagt, op hun mooist. Ik weet ook nog zo goed hoe bijzonder mooi ik me kon voelen tijdens de zwangerschappen (oké, de fase van – ik ben net een aangespoelde walrus die ook nog een beetje op een rollade lijkt, met enkels die recht overlopen in mijn kuiten- daar gelaten).

We begonnen met de witte jurk. Ze was wat onwennig. Aan de telefoon zei ze ook al dat ze nog nooit een shoot gedaan had. Eigenlijk had ze geen idee hoe dat zou gaan en wat ze dan zou moeten doen. “Hoe moet ik staan en kijken?’. Ik kon haar snel gerust stellen door te vertellen dat ze dat allemaal lost mocht laten. Ik legde haar uit dat ik fotografeer en regisseer tijdens een shoot. Ik geef aan waar je moet staan, waar je je handen laat, hoe je je haar moet doen, waar je heen moet kijken, of je moet lachen of juist niet etc. En na een tijdje wordt echt iedereen losser voor de camera als we elkaar een beetje aanvoelen en gewoon plezier maken. En bijna iedereen vindt het nadien een leuke ervaring!
Volgens mij had ik haar vertrouwen wel gewonnen en we gingen van start. Op de brug. De planken en leuningen geven een mooie diepte en een mooi lijnenspel in het beeld, precies wat ik voor ogen had.
We liepen naar de waterkant, op blote voeten. Zij eerst alleen, maar ik wilde solidair zijn en gooide mijn slippers ook maar uit. Samen liepen we door het water aan de kant. Ik voelde de klei-achtige bodem tussen mijn tenen kruipen en écht ik krijg daar spontaan de rillingen van. Maargoed, als ik mijn modellen vraag dingen te doen en het argument opvoer: ” álles voor een goede foto!”, dan kan ik het zelf natuurlijk niet nalaten. Stabiel stond ik niet, met mijn peperdure camera om mijn nek, voorovergebogen, 20 cm boven het water om zo een mooie reflectie te kunnen vangen.

Tijd voor de kledingwissel. Met zandkleurige jurkje maakten we ook nog wat mooie plaatjes. Zij was inmiddels lekker los. Af en toe kwamen er een paar jongens, van ik schat een jaar of 18 langs gewandeld.
Toen het lingeriegedeelte was aangebroken waren we inmiddels wat verder weg van de brug gelopen. Zo had ik de zon die steeds wat verder zakte en steeds warmer van kleur, wat een mooie okergele/oranje gloed geeft. Of eigenlijk is gouden gloed een betere benaming, want fotografen noemen dit niet voor niets ‘het gouden uur’.
De jongens wandelden weer terug, waarop ze zei: ” Oh jeetje nu sta ik hier zo in mijn lingerie met doorschijnend vestje”, waarop ik zei dat ze dan ook hun lolletje voor vanavond weer hebben gehad.
Prachtige plaatjes maakten we. Wat verder in het water, de zon die zorgde voor de gouden schittering in het water en een warme tint op haar huid en haar. Door het witte vestje zag ik door het tegenlicht de contouren van haar lichaam en de schittering in het water. Ik geloof dat ik maar bleef roepen: “waauw, praaaaaachtig!” ” mooie mama hoor!” “moooooi, echt super mooi!” Het liet haar stralen, nog meer dan ze al deed en ik klikte er lustig op los.

Op de terugweg naar de auto liepen we verkeerd. Door het bosje naar een doodlopend punt. Op onze blote voeten over de takken en door de modderige grond. We kropen onder takken door en klommen er overheen. Dat deed ze overigens niet slecht voor een zwangere dame. Een beetje schuldig voelde ik me wel, maar dat was gelukkig niet nodig.
Ik vroeg haar hoe ze het vond. Ze vertelde me heel blij te zijn dat ze het gedaan heeft en dat ze het ook erg leuk had gevonden. Fijn!, ik ook!

Ik zette haar weer af op het station en thuis appte ik of ze veilig thuis was aangekomen. “Ja hoor, ik ben lekker thuis haah!”, appte ze me terug.
Ik was moe en had last van mijn rug, dat voelde ik ineens toen ik op de bank plofte. Maar ik heb maar niet geklaagd, want dat zal bij haar zeker niet minder zijn geweest…..


Dag mooi klein meisje….

Enkele weken geleden ging ik op een zondag op pad om foto’s te maken van een mooi klein meisje, overleden in mama’s buik.
Ik maakte er liefdevolle foto’s van dit mooie meisje, met papa, mama en grote zus.
Diezelfde avond nog was ik klaar met de nabewerking en stuurde ik de foto’s naar ouders.


Ik had contact met de uitvaartbegeleidster van dit gezin. Haar kende ik al vanuit contact wat ik met haar had, vanwege een ander kindje wat ik heb gefotografeerd.
Zij vertelde mij dat ouders ontzettend blij waren met de foto’s en dat zij enkele foto’s hadden uitgezocht om tijdens de afscheidsdienst van hun dochtertje op een scherm te laten zien. Prachtig vond ik het om dat te horen, de foto’s waren nu al van grote betekenis.
En zo kwam ook ter sprake dat ouders wel graag foto’s wilden van de afscheidsdienst.
Ik mocht dit gaan doen, vanuit Moments2Cherish Fotografie.
Een enorme eer…. Het is ontzettend intiem om een overleden kindje te mogen fotograferen, want je komt zo dichtbij en mensen zijn op hun kwetsbaarst.
Dan ook nog het afscheid mogen fotograferen voelde als echt nog een stapje verder…

Toen ik eenmaal ja had gezegd voelde ik de spanning opkomen. Want dit zou de eerste keer zijn dat ik een afscheid ging fotograferen. De perfectionist is mij komt dan meteen naar voren en ik ben mij goed gaan inlezen over afscheidsfotografie en heb nog wat tips ingewonnen bij ervaren afscheidsfotografen.
De juiste apparatuur had ik in huis, de kennis van de techniek ook, maar bij afscheidsfotografie ben je als fotograaf heel anders aanwezig als bij andere gelegenheden en shoots. Je bent er, maar eigenlijk ook weer niet.
Je bent de vlieg aan de muur; ” je ziet alles, maar mensen merken je niet op’. Dat vond ik spannend, want ik ben communicatief heel sterk, maar helemaal niet opvallen terwijl ik wel alles moest vastleggen en niets mocht missen vond ik een spannende uitdaging.

De dag van het afscheid brak aan. Ik ging ’s ochtends vroeg naar het huis van het gezin. Hier maakte ik foto’s van de laatste voorbereidingen. Ik fotografeerde hoe het kindje door papa uit huis werd gedragen en hoe ze bij mama op schoot werd gelegd in de auto. Zo stapten we allemaal in de auto, op weg naar het crematorium.

Eenmaal in het crematorium checkte ik mijn instellingen en werd alles mooi neergezet voor het afscheid. De adrenaline schoot door mijn lichaam wat er voor zorgde dat ik superscherp was. Dit moest en wilde ik echt heel erg goed gaan doen.
Bang voor de emoties was ik niet. Dat ben ik ook nooit bij de opdrachten van Still.
Het is best vreemd, ik als enorm gevoelsmens en enorme jankerd ( echt bij een zielig filmpje kun je me al opvegen…) kan dit juist heel erg goed handelen.
Misschien juist omdat ik zelf ons eerste kindje Taro ben verloren en me dus goed kan focussen op wat belangrijk is voor deze ouders. Ik heb daar een taak te doen: de mooiste foto’s maken die ik kan maken om mensen een prachtige waardevolle en dierbare herinnering voor het leven te geven. Mijn camera zorgt op zo’n moment voor professie en dat maakt dat ik me sterk voel.

Er was wel één moment waarbij er kippenvel van mijn tenen tot mijn kruin verscheen en ik even flink moest slikken. Toen de vader van moeder (opa dus) op de bank ging zitten voor de dienst begon merkte hij de foto op het scherm op van de voetjes van het meisje op de handen van papa en mama. Deze foto had ik die zondag gemaakt.
Hij richtte zijn blik naar mij, plaatste zijn hand op zijn hart en knikte naar mij terwijl zijn ogen nat werden van tranen. Dit moment ontroerde mij zo. Deze dankbaarheid gaf mij zo ontzettend veel voldoening.

Het was een prachtige liefdevolle dienst. Zoveel lieve mensen, steun, prachtige woorden, bloemen en warmte. Ik heb keihard mijn best gedaan die vlieg te zijn en bewoog mij zo onopvallend mogelijk door de aula op gepaste momenten. Ik legde vooral veel emoties vast. Tranen, een glimlach, handen die elkaar vasthielden, vragende ogen, maar vooral liefde. Heel veel liefde. Want verlies en rouw gaan uiteindelijk over liefde. Het gezegde: “rouw is de prijs die we betalen voor liefde” is zo waar.
Dat maakt het ook zo mooi om dit soort fotografie te doen. De liefde vastleggen.
Ook details vergat ik niet. De rozen, kaarsjes, handen op het mandje. Deze maken het beeld compleet.
Alle aanwezigen legden een roze roos op het mandje voor zij weggingen en zo nam iedereen afscheid van haar.


Vanwege Corona was het niet mogelijk in het crematorium na te praten en dus gingen wij naar de tuin van ouders. Hier kwam iedereen samen om te praten, koffie te drinken en broodjes te eten.
Ook hier mocht ik beelden van maken.

Een kleine week later bracht ik de foto’s naar ouders.
Het had zo anders moeten zijn, maar ik zal deze bijzondere dienst en mijn bijzondere taak deze dag niet snel meer vergeten. Ik zal het meenemen als een hele waardevolle ervaring in mijn ontwikkeling als fotograaf. En ik sluit zeker niet uit dat als ik de kans mag krijgen, ik dit vaker ga doen.

Dag mooi klein meisje, je zit in vele harten. En zeker ook een beetje in dat van mij….

* Foto’s gebruikt met toestemming *

De ‘blijf thuis foto’s”. We bleven allemaal thuis, ik maakte er foto’s van.

De afgelopen weken in de “Coronatijd”, ben ik met mijn camera op pad geweest om foto’s te maken van mensen in en om hun huis. Dit deed ik in Deventer en omstreken. Ik gaf er een naam aan: “de blijf-thuis foto’s”.
Als blijvende herinnering aan een tijd die nog heel lang besproken zal worden.

Ik ben met deze fotoactie begonnen een week of twee nadat de intelligente lockdown van start ging. Stilzitten is niks voor mij, als kleine ondernemer weken helemaal niks doen is sowieso niet erg helpend en ik had iets positiefs nodig en een uitlaatklep. Ook wilde ik iets positiefs brengen voor anderen in de onzekere tijd waar we ineens met zijn allen in zijn beland.

Ik dacht er al snel over na, hoe ik iets kon gaan doen met mijn fotografie in deze bizarre tijden.
Maar ergens was er ook een knagend onzeker gevoel wat mij tegenhield. Het advies was immers: “blijf zoveel mogelijk thuis en ga alleen naar buiten wanneer dit nodig is.”
Nadat ik had gelezen dat fotograaf William Rutten op pad ging om foto’s te maken van bekende Nederlanders in hun woning, hakte ik toch de knoop door.  Ik kon prima de 1,5 meter afstand aanhouden wanneer ik mensen in de voordeur of –tuin ging fotograferen en achter het glas was het sowieso geen probleem.

Dus zo gezegd, zo gedaan.
Ik plaatste berichten op social media met de mededeling dat mensen zich bij mij aan konden melden voor gratis “blijf-thuis foto’s”. Dit werd ook opgepakt door diverse regionale kranten en de radio, waardoor de publiciteit en het bereik nog groter werden.
Het was ontzettend leuk dat er al snel aanmeldingen binnen kwamen. Van vrouwen die graag hun gezin vast wilden laten leggen bij huis, of de kinderen.
Kinderen die het mooi vonden om een foto te laten maken bij opa en/of oma samen met de kleinkinderen.  Moeders die hun jarige kinderen wilden verrassen door mij langs te laten komen en foto’s te laten maken.
Pasgeboren baby’s werden vol trots geshowd door het raam, welke ik ondanks het glas toch juist heel mooi heb kunnen vastleggen. Net als het geluk en de liefde van de trotse ouders en broertjes/zusjes.
En ook heb ik ondernemers gefotografeerd die noodgedwongen de deuren tijdelijk hebben moeten sluiten, maar er het beste van maken en de tijd gebruiken om hun pand op te knappen.

Wat er zo ontzettend leuk en anders was aan deze manier van fotograferen, was dat mensen écht thuis waren. Normaliter vindt een fotoshoot vaak plaats op een mooie buitenlocatie in het groen of bijvoorbeeld aan het water. Dat is vooral met een heel gezin vaak best een happening. Er wordt veel meer gepland en voorbereiding getroffen.
Nu was het zo lekker relaxed. Ik fotografeerde mensen met hun blote voeten, de kinderen op sokken, haren lekker wild en niet alles hoefde tip-top en perfect te zijn, juist niet! 
Ramen werden dan wel weer vaak snel gezeemd door de moeders vlak voor mijn komst. En ik zorgde er dan met plezier voor dat er weer neusjes, kusjes en handjes op stonden voordat ik weer vertrok.
Het gaf me ontzettend veel energie om op pad te zijn met mijn camera, met mijn passie bezig te zijn en iets leuks voor mensen te kunnen doen.  
Ik heb ze een ‘cadeautje’ gegeven in deze onzekere periode en een blijvende positieve herinnering aan een minder positieve tijd.

Tegelijkertijd kreeg ik er mooie ‘cadeautjes’ voor terug. Wijn, planten, kaartjes en mooie betaalde opdrachten. Maar bovenal: heel veel glimlachende mensen, mooie momenten, dankbaarheid, blijdschap, plezier én erkenning voor mijn werk als fotografe!

De altijd kritische vrouw.

Donderdagavond 7 mei deed ik iets waarvoor ik echt uit mijn “comfortzone” moest.
Namelijk: mijzelf laten fotograferen…..

Ja, echt, ik vind dat wel een dingetje hoor!
Ik ben namelijk rete kritisch over mijzelf (vrouweigen, ik weet het).
Daar waar ik echt mild kan zijn naar andere vrouwen en oprecht soms niet begrijp waar ze over klagen, heb ik een hele waslijst aan punten die ik bekritiseer bij mijzelf. En een foto kan dan zo lekker confronterend zijn.

Tijdens shoots doe ik altijd mijn best om mensen (vooral vrouwen) op hun mooist op de foto te zetten.
Ik let op houding, licht en natuurlijk geef ik ze oprechte complimenten en peper ik er in dat ze mooi zijn zoals ze zijn!

En toch hoor ik dan achteraf dat ze zichzelf: dik vinden op die éne foto, raar vinden kijken op de andere, een onderkin vinden hebben, een raar figuur vinden hebben….
Dan denk ik: “ het zal wel, je bent gek, je ziet er echt hart-stik-ke GOED uit!”
Dat zeg ik dan ook, maar vaak zijn ze onverbiddelijk…..

Anyway, ik was dus nu zelf aan de beurt.
Een mooie ervaring, leerzaam ook. De drempel over, loslaten, regie uit handen geven (dat is zo fijn achter die camera, de regie), me mooi voelen want dat is nodig om dit ook uit te stralen op de foto.
En eigenlijk ben ik heel tevreden, nee echt wel blij met het resultaat!

Corrie en ik waren een mooi team samen.
Zij dit keer achter de camera en ik ervoor.
De klik hadden we al toen we elkaar voor het eerst ontmoetten.
Zij gaf mij donderdag zelfvertrouwen, ik vertrouwde haar.
Zij regisseerde, ik voerde uit.
We hadden echt lol samen en de smaak goed te pakken. Een top avond met een top resultaat!

Mooi om te ervaren wat mijn klanten ervaren, ik neem hier ook weer wat uit mee in mijn werk als fotografe.
Én ik ga toch ook maar wat milder voor mezelf zijn en geef nu DE tip aan alle andere dames dat ook te doen!

En wees dus niet bang voor die camera! Zeker niet als ik hem vasthoud. Want ik weet hoe het voelt, ken de onzekerheid, maar beloof dat je echt wel blij mag zijn. Heb vertrouwen, een beetje in mij, maar vooral in jezelf!

Fotocredits: Corrie Heijstek Fotografie

Kleine wijze Mason

Vrijdag 31 mei belde ik aan bij het huis waar in de voortuin het geboortebord van Mason stond.

In April was ik hier ook al geweest om de stralende zwangere Debbie te fotograferen, samen met haar man Dirk-Jan en hun zoontje Liam.
Ik vond het dan ook ontzettend leuk toen Debbie mij mailde met het bericht dat Mason was geboren en of ik een plekje had voor een Newbornshoot.

Liam deed samen met papa de deur open. Een big smile kreeg ik van Liam en al snel zei hij wat ik kwam doen: ” Foto’s maken!”. Hij vertelde mij dat mama en baby Mason nog boven waren. Het liefst wilde hij meteen aan de slag.
Maar mama was nog even druk met aankleden en we dronken nog een kopje thee.
Papa ging als eerste naar boven om Mason in zijn goede outfit te steken, mama en Liam gingen hun haren nog even mooi maken en daarna was iedereen er klaar voor.

Een maal op het grote bed vroeg Liam of hij zijn sokjes uit mocht doen, want hij had opgevangen dat ik het gezin graag met blote voeten wilde fotograferen. Dat vond hij wel wat, dus hup uit die sokken! Hij vond het maar gek dat ik de mijne nog aan had en zei: ” Jij moet ook sokken uit!”.


Liam vond het allemaal wel erg gezellig, net als tijdens de zwangerschapsshoot. Hij stuiterde van links naar rechts. Hij was zichtbaar een hele trotse grote broer! Op verzoek kreeg Mason kusjes of een knuffel. Het echte poseerwerk was niet aan hem besteed, maar eigenlijk is dat natuurlijk ook niks als je 2 bent! Dan is het ook zo superleuk dat lifestylefotografie hier uitstekend bij past! Lekker spelen tussendoor. Én natuurlijk ook eventjes een foto maken van papa en mama. Kijken op het scherm en dan op het knopje drukken, * klik* ! Een smile van oor tot oor had Liam toen hij het resultaat zag.

Ik betrek de broertjes/zusjes altijd een beetje als mijn hulpje tijdens de shoot en dat werkt altijd uitstekend!
Uiteraard wilde hij daarna nog wel vaker helpen, dus daar kan ik dan ook mooie een beetje mee paaien voor een mooie foto ;-).

Mason had er voor de shoot al een lekkere slaap opzitten en besloot dan ook tijdens de shoot wakker te blijven. Klaarwakker! En wat een prachtig, wijs mannetje is het. Hij keek regelmatig recht in de lens en hield mij goed in de gaten. Vele prachtige uitdrukkingen liet hij zien, van fronzen toen hij papa van dichtbij bestudeerde, tot bijna lachen (het kan eigenlijk nog niet, maar je zag hem gewoon een beetje blij zijn) en het mooiste moment vond ik toen hij kusjes op zijn wangetje kreeg van mama; ik zag hem ontspannen en zijn mondje ging open, hij genoot er zichtbaar van. Dat was zo vertederend…..

Het was een ontzettende leuke en gezellige shoot om te mogen doen. Leuke, lieve mensen met twee prachtige kinderen. Mijn hart maakt echt een sprongetje tijdens het maken van zo’n reportage. En als ik dan weer de foto’s heb bewerkt, verstuurd en een mailtje krijg met het bericht dat ze de foto’s mooi vinden en een mooie bestelling doen voel ik weer helemaal: het fotograferen van mensen op hun puurst is wat ik echt met liefde doe! Je krijgt er ook zoveel liefde voor terug en dat is wat het zo bijzonder maakt ……


In het park met Sam en Jim.

In April heb ik in een park in Zutphen Sam en Jim (samen met mama) op de foto gezet. Dit was een cadeau voor papa. Ik zeg: een supertof cadeau!!

Sam en Jim zijn echte jongens. Spelen met stokken, rennen, klimmen in bomen en op muurtjes, stilzitten was er niet bij. Dus daar ging ik lekker in mee. En dat werkte heel goed voor de foto’s.

Rennen door de bloemetjes (en er op de kop in duiken), bloemetjes plukken, zo hoog mogelijk klimmen, verstoppen achter de boom, knuffelen met mama, blaadjes gooien, hand in hand rennen met je broer. Allemaal opdrachtjes die zorgden voor hele leuke plaatjes!

Papa was heel blij met zijn cadeau. Een aantal foto’s mocht ik uitvergroot bestellen en deze zijn ingelijst voor thuis aan de muur. Superleuk natuurlijk!

Pure emotie

Herinneringen vangen,
koesteren van het moment
Spontaan, puur en ontspannen,
gewoon bijzonder, zoals je bent.

Klein, net op de wereld,
ouder, getekend door de kracht van het leven
Ieder mens uniek, met schoonheid
emoties die zijn verweven.

Plezier, liefde, trots, geluk,
tranen, een lach, twinkelende ogen
Wees jezelf, dát vertelt een verhaal
pure emotie heeft nooit gelogen.

Als ik dan kijk, door mijn lens,
zie ik in het moment, die verhalende blik
We zijn dan voor even een team,
en maken samen iets moois, jij en ik!

Plezier en liefde tussen de bloesem.

In april, wanneer we eindelijk weer mogen genieten van mooie lente dagen, de weer groen wordende bomen, de fluitende vogeltjes en prachtige bloei is het natuurlijk prachtig om buiten shoots te gaan doen.

Om deze reden heb ik tijdens de opendagen van een fruitbedrijf met een prachtige boomgaard een hele leuke gezinsshoot gedaan.

Saskia had al snel geboekt toen ze de actie voor deze shoot voorbij zag komen. Ze wilde graag samen met haar gezin mooie foto’s, maar ook van de kinderen.
We hadden aan het einde van de middag afgesproken. Het was een prachtige zonnige dag, heerlijk natuurlijk! Voor buitenfotografie kan de felle zon alleen wel een handicap zijn, omdat je er harde schaduwen van krijgt, mensen met hun ogen gaan knijpen en er moeilijk tegenin te fotograferen is. Dus we gingen op zoek naar het beste plekje, waar de zon niet echt op stond.
Eenmaal daar begonnen we. De focus van de kinderen lag niet echt op mij en de camera, dus door middels van wat leuke opdrachtjes en grapjes zorgde ik ervoor dat ik toch leuke spontane foto’s kon maken waar iedereen op staat. Zo mochten ze tegen mama vertellen waarom zij de liefste is, en tegen elkaar vertellen wat er zo gek is aan papa (sorry nog papa dat ik je zo voor gek liet zetten 😉 ), de broers mochten tegen elkaar vertellen waarom zij de leukste broer hebben, er werd gekeken welke kleur ogen iedereen had, papa en mama mochten samen even mooie herinneringen ophalen en uitspreken wat ze dachten toen ze elkaar voor het eerst zagen. Uiteraard mocht er ook veel geknuffeld en gekust worden.
Dit alles zorgde voor echte emotie en hele mooie momenten, welke ik heel mooi kon vangen, om zo voor een blijvende herinnering te zorgen.

De jongens konden ook lekker ravotten en ondeugend zijn (boys will be boys), en kleine Suzie (die nogal afgeleid was door het gras en de paardenbloemen) was uiteindelijk ook mee te krijgen in het geheel.

Ik kijk terug op een hele leuke shoot, waarbij we veel hebben gelachen en ik genoten heb van de liefde die ik zag door mijn lens.
Toen ik enkele dagen later de mail ontving waarin stond dat ze erg blij waren met het resultaat, was ik natuurlijk helemaal happy, want daar doe ik het voor!


“Isabel Grace, wat een plaatje!”

Enkele weken geleden werd ik gemaild door Froukje. ” Ik zag uw prachtige foto’s bij bekenden. Op dit moment word ik in het ziekenhuis ingeleid en zal ons meisje vandaag of morgen geboren worden. Heeft u misschien volgende week of die week erop tijd voor een newbornshoot?”. “Wauw”, dacht ik toen ik dit las. Het voelde een beetje alsof ik er vanaf het begin bij was. Natuurlijk heb ik meteen terug gemaild dat ik uiteraard een plekje had en heel graag een reportage wilde komen maken. Het antwoord wat ik toen kreeg, was niet minder enthousiast: “Wauw wat super om te horen dat u volgende week kunt!” Meteen prikten we een datum. Froukje schreef ook nog in haar mail dat zij hun eerste kindje, ook een meisje, zijn verloren bij 37,5 week zwangerschap. Daarna kregen zij een zoon, Elijah. Maar nu was het allemaal weer extra spannend. En dat begrijp ik als geen ander, met een soort gelijke ervaring. Het krijgen van een gezond kindje is en blijft een wonder en een heel groot geschenk.

De twee dagen daarna bleef Froukje dan ook in mijn gedachten. “Zou alles goed zijn gegaan?”. Zou het kleine meisje er gezond en wel zijn? ” Ik besloot haar te mailen met deze vraag. En gelukkig kreeg ik al snel antwoord dat er een prachtig, gezond meisje was geboren, Isabel Grace. Isabel werd helaas wel ziek en moest een paar dagen worden opgenomen in het ziekenhuis, maar was gelukkig ook snel weer lekker thuis.

Yes, de 22e maart mocht ik dus shooten! In Apeldoorn. Ik had er zin in. Froukje haar mailtjes waren zo oprecht, open en eerlijk dat ik al van te voren wist dat dit een bijzondere en fijne reportage zou worden. En daar heb ik mij zeker niet in vergist.
Ik belde aan en Froukje deed open, met Isabel op haar arm. Ook de tweejarige Elijah stond in de gang en keek mij met zijn grote blauwe kijkers aan. Ik vroeg of ik een handje kreeg en ja hoor, meteen! Elijah vond het maar wat interessant dat ik er was en van verlegenheid was totaal geen sprake. Froukje vroeg mij of ik Isabel even vast wilde houden, zodat zij even wat kon doen (wauw wat een vertrouwen!). Natuurlijk wilde ik dat! Ik zag het meteen, wat een plaatje! Met een enorme bos donkere haartjes en een mooi gezichtje. Elijah vond er wel wat van dat ik ‘de baby’ vast had, want dat was toch de baby van mama? Met recht een goede trotse grote broer!

Toen papa Jeffrey ook beneden was begonnen we. Isabel lag lekker bij mama, bloot gewikkeld in een hydrofiel. Ze had honger en dus kreeg ze de borst. Ik kon los! Van links, rechts, voren, op de tafel, wat een vreselijk mooi iets blijft het toch een baby aan de borst. Tijdens het shooten deed Elijah zijn ding en kwam af en toe eens even nieuwsgierig kijken. Hij hielp mij ook met het uitzoeken van een mooie deken voor op de bank. Als snel had hij een riem, welke om de deken zat, gevonden en deze droeg hij gedurende de hele shoot trots om zijn nek.

Na de voeding was Isabel meteen in diepe slaap. Melkdronken noemde ik dat altijd, zo rollend met de ogen en poef…… in slaap. En we konden er vanaf dat moment dan ook alles mee. Zo heeft ze tot aan het moment dat ik weer wegging geslapen (oke, met aankleden was ze eventjes wakker, maar dat was ook echt maar eventjes). Op de bank op haar buik, in papa’s armen, mama’s armen, op de bank met het hele gezin, Isabel vond het allemaal prima!

Maar Froukje en Jeffrey waren ook zo lekker relaxed! Kopje thee erbij, beschuitje tussendoor (waar Elijah geen genoeg van kon krijgen en dan dat heerlijke snoetje vol kruimels en muisjes…). Elijah was niet van het op commando bij zijn zusje in de buurt zijn. Kusjes geven vond hij ook niet zo nodig. Ook de trucjes: “Heeft Isabel een neusje?”, “Heeft ze kleine of grote voetjes, laat eens kijken!”, werkten niet. Uiteindelijk deed hij wat er van hem werd gevraagd, niet zomaar, maar voor een sticker. Trots was hij dat hij die kreeg. En hoe ontroerend is het, dat hij hem daarna meteen op het vestje van zijn kleine zusje plakte…… een prachtig (foto)moment! Ook het lezen van een boekje samen met mama deed het goed. Lekker ongedwongen en dus zó puur.

Tijdens deze reportage heb ik weer zoveel liefde gezien, geluk gevoeld, maar ook wat tranen zien komen vanwege het eerste kleine meisje, met de naam Nora, wat gemist moet worden. Vele emoties kwamen er zo voorbij tijdens deze newborn-lifestyle reportage. Het is zo mooi dat dit kan, dat de ruimte daarvoor gevoeld wordt en het vertrouwen er is. Ik ben toch maar een geluksvogel dat ik dit weer heb mogen doen!

“Froukje en Jefrrey, ik wil jullie nogmaals bedanken voor jullie gastvrijheid, het mooie moment en jullie vertrouwen. Heel erg veel geluk samen, jullie hebben prachtige lieve kinderen.”

Cherish